Alleen

Ik kruip weg
En sluit mezelf op
In een vierkant hok
Zonder ramen
Met 
de deur vergrendeld

Geen lucht, geen zicht
Geen zuurstof
En geen licht
Geen leven, geen hoop
Alleen een ik

Zwart en levenloos
Afgesloten van ´t zijn
Niet meer hoeven
Niets meer voelen
Als dat zou kunnen

Opgesloten in het donker
Helemaal alleen
Geen opening
Zelfs geen kier
Laat mij maar hier

Onzekere toekomst

Tastend in het donker
Op zoek naar grip en houvast
Een lichtpuntje in de duisternis
En een klein beetje hulp
Bij het nemen van mijn hindernis

Angst beheerst mijn gedachten
Mijn gevoel lijkt niet de mijne
Bang voor wat er komen gaat
Vol twijfel, angstig en wantrouwend
Ben ik ten einde raad

Donker

Gissen in het donker
Raden naar het onbekende
Twijfelend
Doe het licht aan!

Bang in het donker
Angstig op zoek naar houvast
Aarzelend
Ik wil terug!

De nacht zo donker
Ik moet vooruit
Langzaam
Ik kan niet meer!

Benauwend in het donker
Angstvallig tastend naar licht
Huilend
Ik ben de weg kwijt!

Verlangen

Verlangen
Ongekend verlangen
Verlangen naar het onbekende
Hunkeren naar het nieuwe
Drang, hoop en begeerte
Snakken, smachten en willen
Op zoek naar de bekrachtiging
Hopend op die bevestiging

Verlangen
Ongekend verlangen
Bang voor het onbekende
Angstig voor het nieuwe
Vol spanning, nerveus, benauwd
Doch…
Dit verlangen voelt vertrouwd

 

Afstand doet pijn

Zoveel kilometers ver
Onze harten zo dichtbij
Eén wens
Was je maar hier bij mij

Kon ik je maar even vasthouden
Kon ik je maar even kussen
Het kan niet
Want er zit zoveel afstand tussen

Angst voor het opgeven
Angst voor het stoppen met vechten
Hoe meer ik je mis
Hoe meer ik me aan je ga hechten

Afstand doet zeer
Zo ongelooflijk veel pijn
Ik heb er alles voor over
Om heel even bij je te kunnen zijn

Als we samen zouden zijn
Konden we even vergeten
De rest kan me niks schelen
Dat mag je best weten

Gewoon jij en ik, samen
Wij met z´n twee
Gewoon heel eventjes
Even geen shizzle, maar tevree

Wat wij nodig hebben
Is de liefde voelen
Alleen jij en ik
De rest laten wegspoelen

Hou de hoop vast
Geef nooit op
Wij met z´n tweeën
Jij en ik voorop!

Labyrint

Het lijkt alsof ik rondjes loop
Elke keer hetzelfde zicht
Ik kan net zo goed blijven lopen
Met mijn ogen dicht

Linksom, rechtsom
Steeds weer terug bij ´t begin
Als ik denk dat ik eruit ben
Zit ik er toch weer middenin

Verdwaald in mijn eigen wirwar
Alles lijkt doodlopend
Totdat ineens, heel plots
Mijn ogen worden geopend

Zie ik daar een uitgang?
Is dat het juiste pad?
Al dat ronddwalen
Ik ben het zat

Moe van het lopen
Moe van het dwalen
Ik kan alleen maar hopen
Dat ik de uitgang zal halen

Ik blijf hier wel wachten
Tot zonsopgang
Dan vind ik hopelijk
Vanzelf de uitgang

De zon komt op
Ik word verblind
Ik realiseer dat ik gevangen ben
 In mijn eigen labyrint

Leeg bed

Leegte
Stilte om me heen
Koud en kil
Helemaal alleen

Eenzaam
Bang en verlaten
Niet veilig in jouw armen
Niemand om mee te praten

Ik mis de warmte
En wil terug naar toen
Toen jij me warm hield
Met jouw liefde en een zoen

Alleen in bed
Hopen op dromen
Waarin ik wellicht
Jou tegen zal komen

In mijn eentje ontwaken
Elke morgen weer
Na elke nacht
Mis ik je meer en meer

Ruilen?

Als ik in jouw schoenen stond.
En jij in die van mij.
Ik ben dan even jou.
En jij niet langer jij.

Als we nou eens ruilen.
Gewoon een paar dagen.
Zou het duidelijker worden?
Niet langer afvragen.

Misschien krijg ik meer weet,
van hoe jij leeft.
En begrijp jij beter,
hoe ik het heb beleefd.

Gewoon even omdraaien.
Jij even in mijn hoofd kijken.
En ik in de jouwe.
En dan simpelweg vergelijken.

Snap me alsjeblieft.
Begrijp me niet verkeerd.
Ik heb er alles aan gedaan.
Ik heb alles geprobeerd.

Alles wat ik doe of zeg,
lijkt niet goed aan te komen.
Alles wat ik zeg is niet genoeg.
Lijkt volkomen onvolkomen. 

Als je me nou zou snappen.
Als je me begreep.
Dan trokken we nu onder dit gedoe
een dikke zwarte streep.

Doen we het overnieuw,
een nieuw begin.
Gewoon zonder dit alles.
Zonder deze onzin.

Een omgekeerde wereld.
Een omwenteling.
Een wereld zonder wantrouwen,
zonder enige aarzeling.

Intuïtie is eng

Wat is er gevaarlijker
dan op je eigen gevoel afgaan?
Kan je erop vertrouwen?
Of twijfel je eraan?

Wat is echt?
Wat is de echte waarheid?
Kan je je gevoel vertrouwen
zonder dat je de afgrond afglijdt?

Vaker dan je lief is
laat je gevoel je in de steek.
Trap je er met eigen ogen in,
terwijl je rustig toekeek.

Weg is dan het vertrouwen.
Keer op keer beschaamd.
Je gevoel laat je in de steek,
zodat je langzaam weer vereenzaamt.

Wie weet wat je moet doen?
Wie weet wat de juiste weg is?
Heb je het aan het juiste eind
of heeft je gevoel het wéér mis?

Als je altijd je gevoel volgt,
maar je gevoel het te vaak mis heeft.
Dan is de kans heel groot,
dat je het vertrouwen opgeeft.

Intuïtie is eng.
Levensgevaarlijk.
Toch gebruiken mensen het.
Wonderbaarlijk.