Gebroken

Onmogelijke keuzes
Niet weten waar naartoe
Niet willen kiezen
Maar wat doet het er nog toe

Voor jezelf moeten kiezen
En daarmee een ander kwetsen
Van een duidelijk plaatje
Naar enkel grove schetsen

Het leek zo verdomde duidelijk
Alles is nu weggevaagd
Ik heb dit niet zien aankomen
En heb er echt niet om gevraagd

Even was ik in balans
Even dacht ik dat ik er was
Iets deed mij breken en ik realiseerde me
dat ik zo kwetsbaar ben als glas

Geen woorden nodig

Ik voel je pijn
Ik voel je verdriet
Er over praten
Hoeft ook niet

Ik begrijp je
Weet precies hoe je je voelt
Met weinig woorden
Weet ik toch wat je bedoelt

Ik heb aan een half woord van jou genoeg
Je hoeft niks te zeggen
Weet dat ik je snap
Je hoeft niks uit te leggen

Eén ding moet je nooit vergeten
Jij, bijzondere vrouw
Hoe rot je je ook mag voelen
Ik hou vreselijk veel van jou

Vecht!

Jij koos om te vechten
Vechten voor je leven
Er is alleen geen plek voor mij
Heel even

Hoe lang is heel even?
Hoe lang moet ik wachten?
Is er iets
Dat deze pijn kan verzachten?

Jij zegt mij niets te kunnen bieden
In jouw ogen ben ik meer waard
Doordat je mij niks kunt geven
Voel jij je bezwaard

Je wilt me beschermen
Me behoeden voor jouw pijn
Daarom kies jij ervoor
Niet langer meer de mijne te zijn

Ik heb respect voor je keuze
Al had ik het liever anders gezien
Is er nog een kans voor ons?
Later in dit leven misschien?

Ik laat je los
Maar ik zal altijd blijven hopen
Dat het weer net zo wordt als de dag
Dat jij mijn hart was binnengekropen

Vecht, lieve schat.
Vecht voor jouw jou
En vergeet alsjeblieft nooit
Hoeveel ik van je hou

Ik laat je gaan…

Een gebroken hart
De vechtlust kwijt
Enkel kunnen hopen
Dat deze pijn slijt

Verscheurd door verdriet
Weer een desillusie
Ik ben je kwijt
Zonder enige vorm van ruzie

Met pijn in mijn hart
Laat ik je gaan
Meer kan ik niet doen
Ik heb alles al gedaan

Ik wilde vechten
Vechten voor jou
Ik laat je los
Omdat ik van je hou

Ik kijk in de spiegel

Alles wat ik nog kan is huilen
Tranen in weelde
Niet meer te stoppen
Door de pijn die ik deelde

Alles laten gaan

Alles laten lopen
Na lang huilen
Trekt het wolkendek vanzelf open

Tranen stromen
Langs mijn wang naar beneden
Verdriet te lang genegeerd
Te lang vermeden

Nu komt alles eruit
Alles tegelijk
Zoveel pijn en verdriet
Terwijl ik terug kijk

Ik kan het niet vergeten
Het krijgt geen plek
Niet langer weggestopt
Niet langer een gebrek

Ik kijk naar mezelf
Ik moet de confrontatie aangaan
Eén blik in de spiegel
En kijk mezelf aan

Kijkend naar de pijn
Kijkend naar het leed
Wetende dat
Ik dit nooit meer vergeet

 

Afstand doet pijn

Zoveel kilometers ver
Onze harten zo dichtbij
Eén wens
Was je maar hier bij mij

Kon ik je maar even vasthouden
Kon ik je maar even kussen
Het kan niet
Want er zit zoveel afstand tussen

Angst voor het opgeven
Angst voor het stoppen met vechten
Hoe meer ik je mis
Hoe meer ik me aan je ga hechten

Afstand doet zeer
Zo ongelooflijk veel pijn
Ik heb er alles voor over
Om heel even bij je te kunnen zijn

Als we samen zouden zijn
Konden we even vergeten
De rest kan me niks schelen
Dat mag je best weten

Gewoon jij en ik, samen
Wij met z´n twee
Gewoon heel eventjes
Even geen shizzle, maar tevree

Wat wij nodig hebben
Is de liefde voelen
Alleen jij en ik
De rest laten wegspoelen

Hou de hoop vast
Geef nooit op
Wij met z´n tweeën
Jij en ik voorop!

Ik sta achter je

Ik snap je woede
Ik voel je pijn
Het enige wat ik kan
Is er voor je zijn

Ik snap je frustratie
Je verdriet
Ik zou het willen laten verdwijnen,
maar dat kan ik niet

Je hebt tranen
En bent boos
Ik kan niks
En sta machteloos

Luisteren is het enige wat ik kan
Ik bied je mijn luisterend oor
Mijn liefde had je al
Sinds de dag dat ik m’n hart verloor

Doe wat je moet doen
Wat moet, dat moet
Ik sta achter je
Bij alles wat je doet

Al had ik duizend wensen
Ik gaf ze allemaal aan jou
In de hoop dat ze uitkomen
Omdat ik van je hou

Kapot

Alles is veranderd.
Nooit zal ’t meer hetzelfde zijn.
Wat jij tegen mij gezegd hebt,
raakte me en deed me pijn.

Je woorden waren kwetsend,
pijnlijk en bikkelhard.
Het maakte me verdrietig.
Ik was geschokt en verward.

Je hebt het vernietigd.
Alles is kapot gemaakt.
Ik had het niet zien aankomen.
Dacht dat ik alles wel had meegemaakt.

Vanaf nu is alles anders.
Vanaf nu is er een afstand.
Het enige wat ik je nog laat zien,
is mijn meedogenloze buitenkant.

Leeg bed

Leegte
Stilte om me heen
Koud en kil
Helemaal alleen

Eenzaam
Bang en verlaten
Niet veilig in jouw armen
Niemand om mee te praten

Ik mis de warmte
En wil terug naar toen
Toen jij me warm hield
Met jouw liefde en een zoen

Alleen in bed
Hopen op dromen
Waarin ik wellicht
Jou tegen zal komen

In mijn eentje ontwaken
Elke morgen weer
Na elke nacht
Mis ik je meer en meer

Was het maar waar

Bij het ontwaken deze morgen
Ondekte ik een traan
Rollend over mijn wang

Ik was vreselijk ontdaan

De prachtigste droom
Over jou en mij
Ik had je hier bij me
Hier aan mijn zij

Het voelde zo echt
Alsof je echt hier was
Alsof ik in je armen lag
Met mijn hoofd op jouw borstkas

Ik voelde jouw armen
Stevig om mij heen
Alsof de rest van de wereld
gewoonweg verdween

Even waren we samen
Heel dicht bij elkaar
Het was maar een droom
Was het maar waar

 

Wat afstand met ons doet

Het is soms ingewikkeld.
Verwarring alom.
Het is verdomde moeilijk.
En ik vraag me af waarom?

Onzekerheid sluipt er soms in,
als een sluipmoordenaar.
Maar deze zal niet moorden,
want wij horen bij elkaar.

Een weg vol heuvels en bergen,
obstakels en hindernissen.
En dan ook nog elke dag,
moeten dealen met het missen.

Het niet kunnen,
maar wel willen zijn.
Niet dicht bij elkaar.
Dat doet pijn.

Soms frustraties,
een machteloos gevoel.
Chaos in ons hoofd.
Een echte warboel.

Maar die bijzondere momenten,
de liefde die er is.
Ze maakt het leven leuker,
ondanks het vreselijke gemis.

Wachten

Alleen maar wachten
Ik ben radeloos
Niets kunnen doen
Maakt me vreselijk boos

Steeds weer hetzelfde
Alleen maar wachten
Rond blijven dwalen
In cirkelende gedachten

Het maakt me draaierig
Licht in m’n kop
Die angst moet stoppen
Stop! Hou op!

Geen grip meer
Geen houvast
Weinig weten
Groot contrast

Was er maar wat
Al was het maar iets
Een heel klein beetje
Iets is beter dan niets

Alleen maar wachten
Ik voel me machteloos
Niets kunnen doen
Maakt me vreselijk boos